تمام زندگيم را دلتنگي پر کرده است

...
دلتنگي از کسي که دوستش دارم و

 عميق ترين درد ها و رنجهاي عالم را در رگهايم جاري کرده

!
درد هايي که کابوس شبها و حقيقت روزهايم شده٬

 دوری از او حسرتي عميق به قلبم آويخته و

 پوست تن کودک عشقم را با تاولهاي دردناک داغ ستم پوشانده

.
دلتنگی براي کسي که فرصت اندکي براي خواستنش ٬

براي داشتنش دارم

.
دلتنگي از مرزهايي که دورم کشيده اند و

 مرا وادار کرده اند از کسي که دوستش دارم دور باشم

.
در اينسوي مرزها دوست داشتن گناه است ٬

 حق من نيست به اتش گناهي که عشق در آن سهمی دارد مرا بسوزانند

.
رنجي انچنان زندگي مرا پر کرده است٬

آنچنان دستهاي مرا از پشت بسته است٬

آنچنان قدمهاي مرا زنجير کرده است

 که نفسهايم نيز از ميان زنجير ها با درد عبور مي کنند

. . .
دوست داشتن او چنان تاوان سنگيني دارد که براي همه عمر بايد آنرا بپردازم ...

 و من این تاوان سنگین را با جان و دل پذیرا يم

.
همه عمر ٬

 داغ داشتن او بر دلم نشسته است و مرا می سوزاند

.
او پيله ئ زندگي مرا چنان در هم پيچيده که هرگز از آن بيرون نيايم.

 . . آنقدر دلتنگ دوريش هستم ..

 آنقدر دلتنگ سرنوشت خويشم

.. آنقدر دل آزرده عشق او هستم که همه هستيم را خوره بي کسي و

 تنهايي مي جود

 در خيالم

به او نگاه مي کنم ٬

 به او که چون نسيم بهشت بر من مي پيچد و پروازم مي دهد

.
به او که لبهايش از اندوه من مي لرزند

.
به او که دستهاي نيرومندش ٬

عشقي که سالها اجازه اش را از من گرفتند جرعه جرعه به من مي نوشاند

. . . . .
به او که چشمهايش در عمق سياهي مي خندد و

 دنيايم را ستاره باران مي کند

.
به او که باورش کردم و

 دل به او باختم

به او که دلم مي خواهد در آغوشش چشمهايم را بر هم بگذارم و

 هرگز ٬

 هرگز ٬

هرگز به روي دنيا بازشان نکنم

.
به او که تکه اي از قلب مرا با خود برده

به او که مرزهاي سرنوشت ٬

سالها پيش دوريش را از من رقم زده است

. سراسر زندگيم را اندوهي پر کرده است

که روزها و ماهها از اين سال به سال ديگر آنها را با خود مي کشم و

 ميدانم که زمان ٬

 شايد زمان ٬

 داغ مرا بهبود بخشد

 ولي هرگز فراموش نخواهم کرد که از پشت اين ديوار شيشه اي

 نگاهش چگونه عمق وجودم را لرزاند

.
لبهايش لرزش لبهايم را نوشيد و

 دستانش ترس تنم را چيد و

 نفسهايش برگهاي رنگين خزان را به باران عاشقانه بهار سپرد